Θέα απ' τον εξώστη

Μπορεί ο νέος James Bond να παραμένει άφαντος, όμως ο σκηνοθέτης της επόμενης ταινίας της σειράς ανεβάζει το ενδιαφέρον από μόνος του. Ο Denis Villeneuve έχει δείξει ότι μπορεί να πετύχει σε πολλά είδη και πάντα με την εντυπωσιακή εικόνα του.

Αφού ο Danny Boyle έχει καταφέρει πάλι να μας ξαφνιάσει, θετικά πάντα, με τις ταινίες των τελευταίων, ανυπομονούμε να δούμε και την φετινή του, το Ink. Μέχρι τότε, γυρνάμε στα παλιά και στην πιο iconic από τις δουλείες που βρίσκεις στη φιλμογραφία του, το Trainspotting.

Εκ του αποτελέσματος, και την συγκομιδή των βραβείων, μπορεί το μόνο που μας έμεινε από το Weapons να ήταν η φοβερή και τρομερή Amy Madigan.  Πέραν του ότι αξίζει η προσοχή μας να πάει και στο υπόλοιπο καστ, η ταινία πρέπει να διαβαστεί και σαν μια αλληγορία για τις προσωπικές απώλειες του δημιουργού, που τον ώθησαν στην δημιουργία. 

Η συνέχεια της πρώιμης απονομής των βραβείων της τηλεόρασης, με τις κατηγορίες της κωμωδίας. Με κάποιες από τις πιο χαρακτηριστικές των τελευταίων ετών κλείνουν τον κύκλο τους και άλλες που μοιάζουν εξαιρετικές μόλις που ξεκινούν. 

Ο Richard Linklater έχει βάλει στόχο να αποτυπώσει τα καλοκαίρια της πιο ανέμελης ζωής μας. Η ιστορία μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και ο δημιουργός σου λέει να κάνεις παρέα με τους χαρακτήρες του και να συνεχίσεις να τους κάνεις παρέα κάθε φορά που σε πιάνει νοσταλγία.

Τα Emmys μπορούν να λειτουργήσουν και σαν μια βιτρίνα σειρών. Να ρίξεις μια ματιά στις υποψήφιες, να δεις τι σου κάνει και να δώσεις μια ευκαιρία. Αλλά πριν από αυτό, δίνουμε τα δικά μας βραβεία στις υποψήφιες δραματικές σειρές.

Μακράν ο πιο πολυσυζητημένος και πολυπαιγμένος σκηνοθέτης της γενιάς του, αρχικά γιατί πολλές από τις ταινίες του θέλουν επανάληψη για να γίνουν πλήρως κατανοητές, δεύτερον για την ευχαρίστηση που σου δίνουν όταν τις καταλαβαίνεις πλέον. Αυτές είναι οι πέντε που ξεχωρίζουν.

Η Αντίπαρος των δύο προσώπων, δέχεται τον Κωστή, τον μεσήλικα, νέο γιατρό του νησιού, στην διπολική της φύση. Και ο Κωστής θα πιαστεί απ' όπου μπορεί για να γεμίσει προηγούμενα κενά, κυρίως από άλλα άτομα. 

Το Ας Περιμένουν οι Γυναίκες, εκ πρώτης όψεως είναι ένα συνονθύλευμα παράλογων χαρακτήρων και ατακών που εύκολα γίνονται "καραμέλα". Μέσα του όμως, στην καρδιά του δημιουργήματός του, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Σταύρος Τσιώλης έκρυψε την αιώνια πάλη της πραγματικής ζωής με αυτήν που τελικά μας ξέφυγε και την ντύνει με καθετί νεοελληνικό. Ένα επεισόδιο που περίμενε ένα χρόνο για να συμβεί.

Δύο το είδαν, ένας όχι. Δύο εξηγούν, ένας ακούει. Μια κουβέντα για την πιο πολυσυζητημένη ταινία της χρονιάς, μέχρι τώρα.

Μετά από μια ακόμα πολύ καλή εμφάνιση στο Disclosure Day, η Emily Blunt ανεβαίνει επίπεδο, αν δεν το έχει ανέβει ήδη. Σε κωμωδία, σε δράμα, σε δράση, την έχουμε δει να γίνεται το σημείο αναφοράς σε ταινία κάθε είδους. Και αυτή είναι μια σχετικά πρώιμη λίστα, με τις καλύτερες της ερμηνείες μέχρι σήμερα. Μια λίστα που αναμένεται να αλλάξει πολύ με τα χρόνια.

Το φαινόμενο που κάνει κοινό και κριτικούς να παίρνουν εκ διαμέτρου αντίθετες πλευρές για μια ταινία, το συναντάμε από πολύ νωρίς. Αυτά είναι μερικά από τα έργα που δημιούργησαν διχόνοια και έφτασαν έως και να πάρουν τον χαρακτηρισμό "classics".

Μετά την εστίαση στα πρώτα μηνύματα, κοιτάζουμε τους παραλληλισμούς με τα αληθινά πρόσωπα, την ανώριμα κωμική χρήση των ονομάτων και τελικά το πόσο κοντά βρισκόταν στην πραγματικότητα. 

Χωρισμένο σε δύο μέρη, λόγω της μεγάλης συζήτησης που προκαλεί, αφιερώνουμε ένα επεισόδιο στο σατιρικό αριστούργημα του Stanley Kubrick. Μια κριτική στο πόση δύναμη κρατάνε τα πρόσωπα της εξουσίας, όσο δεν έχουν έλεγχο ακόμα και του εαυτού τους.

Ο μάστορας των horror, των χαμηλών budget και του συνδυασμού των δύο, ακούει στο όνομα John Carpenter. Το They Live από μια διαμαρτυρία για το πως η Αμερική των 80s αντιμετώπιζε την εργατική τάξη, έφτασε σήμερα να βαφτίζεται προφητική και να θεωρείται το απόλυτο cult classic.

Ο Ταξιτζής, 50 χρόνια πριν, κέρδιζε τον χρυσό φοίνικα στις Κάννες και μια θέση στα classics του αμερικάνικου σινεμά. Όμως δεν απευθύνεται σε μια αμερικανική πραγματικότητα, περισσότερο καθολική και μας προειδοποιεί για το τι μπορεί ο καθένας από εμάς να γίνει, όταν απομονώνεται και σταματάει να βλέπει το καλό στον κόσμο.

Οι βιογραφίες για άτομα του θεάματος μας ελκύουν γιατί έχουμε την επιθυμία για πιο ουσιαστική γνωριμία με αυτά τα πρόσωπα, κι ας είναι μονόπλευρη. Θέλουμε να τους δούμε σαν θνητούς, πίσω από τους θεατρινισμούς και τα φαντασμαγορικά τρικ. Μια υποκατηγορία αυτής είναι οι μουσικές βιογραφίες και σε αυτό το επεισόδιο βρίσκουμε μερικές από αυτές και τους λόγους που τις κάνουν σημαντικές.

Αναμένοντας για την Οδύσσεια του Nolan, το μυαλό μας πάει σε όλες τις προηγούμενες. Κάποιες άμεσα, άλλες πιο έμμεσα, αυτές είναι ορισμένες από τις πιο γνωστές μεταφορές ή διασκευές του έπους του Ομήρου.

Οι μαμάδες γιόρτασαν, εμείς τους αφιερώνουμε επεισόδιο και βρίσκουμε τις διαφορετικές αποχρώσεις τους μέσα στο σινεμά.